Në një bisedë shumë prekëse me Stenaldon, Luizi ka vendosur të hapë zemrën dhe të flasë pa filtra për periudhën më të errët të jetës së tij. Ai rrëfen se, një vit para se të bëhej baba, ndodhej në një gjendje ku kishte humbur çdo shpresë për të ardhmen. Në moshën 37-vjeçare, ndiente se jeta nuk i rezervonte as familje, as rol prindi dhe as mundësinë për të qenë shembull për dikë.
Luizi tregon se kjo ndjesi boshllëku e çoi drejt një izolimi të thellë. Vetmia, sipas tij, ishte përvoja më e vështirë që kishte kaluar ndonjëherë. Me kalimin e kohës, ai u mësua me të, por kjo nuk e bëri dhimbjen më të lehtë përkundrazi, e çoi drejt depresionit dhe stresit të vazhdueshëm.
Në këtë gjendje, ai pranon se kishte tentuar gjithçka për të dalë nga errësira, madje edhe veprime që i quan “budallallëqe”. Mes tyre, një moment shumë i rëndë, ku kishte menduar t’i jepte fund jetës.
‘Unë 38-vjeçe u bëra baba. 37-vjeçe i kisha humbur shpresat, thoja që nuk do kem kurrë familje, nuk do jem kurrë shembull i fëmijës tim por u mësova dhe nisa ta vuaj shumë. Kam jetuar vetëm dhe vetmia është gjëja më e tmerrshme në botë. Po u mësove, asgjë nuk të prek më. Në vetmi ti kalon gjithçka, kam tentuar t’i jap fund jetës, është shumë e rendë. Po e kalove këtë fazë kthehesh te faza që bëhesh i akullt. Thua kur nuk ia ndjen botës për mua përse të ma ndiejë mua? Aty pastaj ti ke rrugën më të rëndësishme dhe thua ‘çfarë do bëj tani’?’